Szóstka największych gospodarek Unii Europejskiej — Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Holandia i Polska — planuje wspólnie przełamać polityczny impas i pokazać, że w obliczu wyzwań ze strony supermocarstw potrafią stanąć ramię w ramię. Pomysł, który dwa tygodnie temu pojawił się w kuluarach Brukseli, według hiszpańskiego ministra gospodarki Carlosa Cuerpo zyskuje realne kształty.
Strategiczna autonomia czy zryw solidarności?
Decyzja o utworzeniu „wielkiej szóstki” budzi skojarzenia z dawno niewidzianą współpracą na najwyższym poziomie. Choć brzmi to nieco jak reanimacja starego formatu, intencje są poważne: wypracowanie wspólnego frontu negocjacyjnego w sprawie handlu, technologii i polityki klimatycznej. Te gospodarki, różniące się wielkością i specyfiką, mają teraz do odegrania rolę katalizatora dla całej Wspólnoty.
Gospodarczy mięsień w praktyce
Praktyczne narzędzia? Od koordynacji pakietów inwestycyjnych po wspólne stanowiska wobec partnerów zza oceanu i chińskich inwestycji. E6 chce wykorzystać swoje łączone PKB, by zyskać większą siłę przebicia w rozmowach o taryfach celnych, standardach technologicznych czy ochronie środowiska. Brzmi prawie jak lekcja dla reszty UE: gdy sześć najcięższych wag staje razem na ringu, reszta ma szansę czuć się pewniej.
Krok przed wyzwaniami
Pomysłodawcy zapewniają, że koordynacja nie jest aktem desperacji, lecz manifestem wiary w europejską jedność. Choć można z lekkim uśmiechem stwierdzić, że czasami potrzeba wielkiej szóstki, by ruszyć cały tłum, to w rzeczywistości to właśnie ta inicjatywa może nadać ton kolejnym posiedzeniom Rady Europejskiej. Jeśli uda się przekonać innych do tej gry zespołowej, Unia wyjdzie z impasu z podniesioną głową.
Źródło: Money.pl – Link do oryginału
